Biografie Jos Leushuis neemt in 1964 geforceerd afscheid van de Katholieke Mulo in Hengelo. Op de openbare Mulo in Borne komt hij in de klas bij Ronny Cloesmeyer en Fred Rootveld. Ze hebben dezelfde muzikale interesses. Jos oefent op een geleende Egmond basgitaar en kent Jos Nijhof, die op een Triumph sologitaar speelt in een dixieland band. Samen proberen ze een muzikale groep te vormen en vinden Bennie Hilverink voor slaggitaar, een massieve merkloze plankgitaar, en als drummer Gerard Vollenbroek. Ronny wil ook graag gitaar spelen en samen gaan ze naar Huigens in Hengelo om er één te kopen. Helaas blijkt de winkel gesloten, waarop wordt besloten dat Ronny dan maar moet gaan zingen. Net als vele bands bouwen ze zelf versterkers van oude radio’s. De thuisradio wordt door Ronny meegenomen en net op dat tijdstip is Tijd voor Teenagers. Zijn familie kan het programma niet beluisteren en is woedend. Losse luidsprekerboxen worden bespannen met doek van pyjama’s. De latere zanginstallatie van het merk Davoli wordt gekocht bij Arend Jan Zweverink in Lochem. Het groepje oefent in eerste instantie in de schuur bij Jos thuis. Er is geluidsoverlast en de politie valt zonder huiszoekingsbevel binnen en op last van de politie moeten ze stoppen met repeteren in de schuur. Aan het eind van de Ennekerdijk in Borne, de Zwarte Hoek genoemd, staat al lang de oude boerderij van Rientjes leeg. De jongens mogen de boerderij gebruiken als oefenruimte. Ze spelen daar lange tijd en hebben daar voor vrienden en bekenden hun eerste optredens. In de Zwarte Hoek zal later een beatclub worden opgericht, The Black Corner Club, die publiek uit heel de omgeving zal trekken. De oprichters van die club zijn Jan Pol en Frans Nijkamp, beiden wonen ze in de buurt van de boerderij. De jongens zijn zo gek van de muziek dat Ronny, die inmiddels op de kweekschool zit in Deventer, zeer regelmatig met zijn DKW brommer niet naar Deventer rijdt, maar ’s-morgens om 8 uur al in de boerderij te vinden is. Jos Leushuis zit dan op de kweekschool in Hengelo en gaat ook met zijn Zündapp brommer met voetversnelling naar de boerderij. Voor zover mogelijk zijn de anderen dan ook aanwezig en de kwaliteit van de band gaat sterk omhoog. Een naam heeft de band nog niet, maar op BBC Radio is wekelijks het programma ‘Pick of the Pops’ te beluisteren, gepresenteerd door Alan Freeman. Naar de naam van dit programma besluiten de jongens zich The Pops te noemen. Hun slagzin wordt ‘weer of geen weer, The Pops gaan te keer’. Ondertussen wordt er opgetreden in jeugdcentra en speeltuingebouwen in Almelo, Enschede en Hengelo. Naar die optredens gaan ze per bakfiets met alle spullen erop en met Sietse Planting, die inmiddels hun manager is, in een spierwit pak als aandrijver. Door middel van dat pak en Havana sigaren in zijn borstzak vindt hij dat hij status uitstraalt. Later, als ze verder weg spelen, regelen ze een Fiat 500 waar alles net in kan. Bennie Hilverink neemt eerst achter het stuur plaats, waarna de rest er in gepropt wordt en Bennie vastgeklemd zit op zijn stoel. Eind 1965 is in café restaurant de Keizerskroon in Borne de Cripple Creek Club begonnen. De Pops treden er meteen op. Op 10 maart 1966 is het huwelijk van Beatrix en Claus. In de optocht maakt de club reclame door de Pops op een platte kar te laten optreden. Het regent die dag en de Egmond basgitaar trekt spontaan krom, maar er wordt doorgespeeld. In dat jaar worden The Pops regelmatig gevraagd in de Cripple Creek. Ze hebben zo veel succes met nummers van The Kinks, Them, The Animals, The Beatles en The Rolling Stones, dat ter ore komt van hun vroegere klasgenoot Fred Rootveld die redacteur is van het tienerweekblad Top 3 ,dat in de regio Almelo verschijnt. Hij besluit bij hun volgende optreden een kijkje te gaan nemen. Hij is zo onder de indruk van de echte beatmuziek van de band dat hij meteen een enthousiast stuk voor zijn weekblad schrijft. Omdat The Beatles eigen nummers gaan schrijven gaat Ronny dat voor The Pops ook doen. Nummers als ‘Keep Your Hands Off My Baby’ en ‘Hey Music Man’ moeten ze op verzoek van fans vaker laten horen. Inmiddels zijn ze de huisband geworden in de Cripple Creek. Ze zijn goede maatjes met de eigenaar. Zo worden ze gevraagd om langer door te spelen omdat ‘de kroketten nog niet heet genoeg zijn’. Met als gevolg een nummer dat drie kwartier duurt. Inmiddels zitten de jongens zonder manager. Zij polsen Fred daarvoor en hij wordt per 1 december 1966 hun manager. Het aantal optredens neemt hand over hand toe. Ze zijn wekelijks bezet en ze zijn te zien en te horen in o.a. De Hum-art-a-go-go-club in De Kei in Almelo en Club 67 in Almelo, Pentrop in Hengelo, Robobo Club in Wierden, Buurthuis ’t Lansink in Hengelo, in ‘De Villa’ in Borne en vele andere bekende clubs. Een hoogtepunt voor de band was spelen in het voorprogramma van de Ierse groep Them. Dat was een optreden in de Kei in Almelo. Die band was echter vlak voor het optreden uit elkaar gevallen en de zanger Van Morrison kwam alleen naar Nederland. Vervolgens is de begeleidingsband The Blizzards van Cuby and the Blizzards gevraagd om Van Morrison te begeleiden. Nadat in het voorprogramma The Sandy Coast en The First Move uit Enschede met Carel Swagerman als zanger hebben gespeeld, zijn The Pops aan de beurt. De band is vol vuur aan het spelen en plotseling beginnen de Blizzards hun gitaren te stemmen en doen dat zo hard dat het geluid van The Pops helemaal wordt weggedrukt. Jos Leushuis hoort zijn eigen basgitaar niet meer, maar ze zeggen er niets van. Het is natuurlijk helemaal niet collegiaal, maar de tijd was toen zo en je kijkt op naar een band als The Blizzards en je kent je plaats. Bennie Hilverink en Jos Nijhof zitten net een blauwe maandag in dienst en hebben inmiddels ook al een dienovereenkomstig ‘dienstkapsel’ (millimeterwerk) aangemeten gekregen. Tussen al die langharige muzikanten ontlokt Bennie dat de gevleugelde uitdrukking “ik wol dak dood was”. Van Morrison drinkt in de kleedkamer alleen jus d’orange. Eén van de jongens van The Pops neemt een glaasje waaruit Van gedronken heeft mee naar beneden en de fans van Van willen graag zo’n glas hebben. Al gauw zijn er wel 25 glaasjes in omloop en is de prijs opgelopen tot 20 gulden per stuk. Manager Rootveld wisselt regelmatig concerten van zijn bands om met die van Herbert Spier. Zo is afgesproken dat er gespeeld gaat worden in het plaatsje Hauwert, vlak bij Medemblik in Noord-Holland. Een plaatsje van een paar honderd zielen. Daar aangekomen blijkt het optreden plaats te vinden in een oude schuur waar de kippen nog vrij rondscharrelen op het podium. Onder gemompel ‘mow hier speuln’ worden de kippen verjaagd en wordt opgetreden voor een tiental bezoekers. Een anticlimax in vergelijking met de succesvolle concerten in Twente. Inmiddels zijn de repetities verplaatst naar een kantoordeel van de  villa van Spanjaard tegenover het station in Borne. Daarin zit jongerencentrum Jeugdzorg met leider Gijs Adams. In hetzelfde pand oefent ook cabaretgroep De Nachtpit  waarin Henk en Ben ten Thije. Zij hebben een begeleidingsband nodig en vragen of de leden van The Pops dat willen. Zij gaan daarmee akkoord en vanaf half 1968 tot half 1969 begeleiden ze dit cabaret. De naam The Pops wordt hiervoor niet meer gebruikt. Zie voor het vervolg het verhaal over High Fashion op deze site.

The Pops

Foto’s : Onbekend

Repetitie van The Pops bij Jos thuis.

v.l.n.r. Gerard Vollenbroek, Jos Nijhof, Bennie Hilverink, Jos Leushuis en Ronny Cloesmeyer

The Pops op de dag van het huwelijk van Beatrix en Claus

The Pops in Buurthuis 't Lansink - Hengelo

-The Pops in de Kei in Almelo waar ook Van Morrison optrad

-Cabaret de 'Nachtpit' v.l.n.r. Henk ten Thije, Loet Groenhuizen, Ron Cloesmeyer, Jos Leushuis, Jos Nijhof op een Davoli zanginst.